Mijn naam is Ilse en ik lever, als onderwijsprofessional en HB-ervaringsdeskundige,  bijzonder graag een bijdrage aan Een intense reis, omdat ik vanuit mijn eigen ervaringen het leven ook als een intense, maar inmiddels prachtige reis ervaar. Ik zal uitleggen waarom.

Na een vliegende start op de basisschool, waarbij ik opviel in mijn ‘prestaties’, liep ik volledig vast op het gymnasium. Ik stond te boek als uitzonderlijk intelligent, maar ook als een dromerige rebel in haar eigen wereld.  Een moeilijke zoektocht volgde, want een passend systeem bleek er niet te zijn. Via omwegen behaalde ik alsnog een diploma en sloot ik de middelbare schooltijd af.

Diverse studies werden geprobeerd, maar ik vond het erg lastig om iets te vinden waar ik echt van ‘aan’ ging en wellicht dat ik ook af was gehaakt tijdens de docentenopleiding, ware het niet dat ik tijdens mijn snuffelstage een baan aangeboden kreeg en daar, op de werkvloer, met leerlingen in alle soorten en maten, werd ik dan eindelijk gegrepen. Ik vond het heerlijk om lesstof over te brengen, steeds weer manieren te verzinnen waardoor ieder kind op zijn eigen manier de stof tot zich kon nemen, werkvormen te bedenken en uit te voeren, in te spelen op de onderlinge verschillen en mijn klassenmanagement zo te organiseren dat er ruimte was voor iedere leerling. Wat een mooie uitdaging was dat! 

Al snel breidde ik mijn werkzaamheden uit en groeide ik binnen het onderwijs door. Ik werkte met plezier als docent, mentor, leerlingcoördinator, ondersteuningcoördinator en intern begeleider.  Ook in mijn privéleven groeide ik door en ik kreeg twee prachtige kinderen. Al snel na hun geboorte herkende ik hun ‘anders zijn’ en waar dat vroeger bij mij nooit een naam had gekregen, was het nu een andere tijd en werden zij beiden al jong uitzonderlijk hoogbegaafd bevonden. En daar begon onze gezamenlijke intense reis.

Want het onderwijssysteem paste niet voor mijn kinderen en dat riep een hoop bij mij op. Herkenning, verdriet, machteloosheid, maar ook een enorme drive om het anders te doen, in eerste instantie voor mijn kinderen, daarna ook voor mezelf en uiteindelijk heb ik er zelfs mijn werk van mogen maken, zodat ik een lans kan breken voor die kinderen die niet vanzelfsprekend in het systeem passen.

In het nu zijn mijn kinderen, inmiddels 10 en 13, heel blij met waar zij nu staan en hebben wij dat samen vorm kunnen geven. In het nu lever ik ook nog steeds mijn bijdrage aan het onderwijs, maar vanuit mijn eigen bedrijf en op mijn manier. Ik werk altijd vanuit het kind; wat heeft het kind nodig om tot ontwikkeling te komen en hoe kunnen we dat vormgeven binnen de geldende systemen? Ik geloof er oprecht in dat er altijd meer mogelijk is dan oorspronkelijk gedacht, zeker wanneer men de verbinding aan durft te gaan en er bruggen geslagen kunnen worden. Dat vraagt iets van de hele omgeving van het kind, maar het kan zoveel moois opleveren.

Ik ben dan ook heel dankbaar dat ik nu gezinnen bij mag staan met mijn expertise en ervaring in hun eigen intense reis.